WYCIECZKA NA ZAMEK TENCZYN I DO ALWERNI
Zamek Tenczyn we wsi Rudno, Muzeum Agatów w Rudnie, Muzeum Pożarnictwa w Alwerni, Klasztor w Alwerni.
W miniony poniedziałek 7 października wybraliśmy się na autokarową wycieczkę w ramach projektu Turystyka Poznawczo-edukacyjna Seniorów (projekt współfinansowany przez Starostwo Powiatowe). Brzydka pogoda nie sprzyjała naszemu przedsięwzięciu, na szczęście spora część wycieczki przewidywała zwiedzanie w pomieszczeniach. Nasz pierwszy przystanek, to prywatne muzeum geologiczne otwarte w 2020 roku przez kolekcjonera Witolda Kopruchę. W muzeum znajdują się sale z wyeksponowanymi przeciętymi i wypolerowanymi agatami, z ametystami i kwarcami, sala ze skamieniałościami morza jurajskiego, a także kawałki skamieniałych drzew. Z osobistej pasji założyciela zrodziło się niebanalne przedsięwzięcie, sposób na życie, okazja do spotkań z ludźmi z całej Polski, źródło dochodów. Ze swadą pan Witold opowiadał o początkach swojej pasji sięgających dzieciństwa. Warto dodać, że budynek znajduje się na wzgórzu wulkanicznym permskich skał wylewnych na wysokości ok. 400 m n.p.m. zwanym Spalisko.
Drugi punkt wycieczki - zamek Tenczyn, znajduje się zaledwie kilkaset metrów od muzeum. Ruiny zamku stoją na dawnym stożku wulkanicznym, będącym najwyższym wzniesieniem Garbu Tenczyńskiego. Jego początki datują się na XIII w., gdy to Kasztelan Krakowski Nawój z Morawicy wzniósł największą, do dziś stojącą, wieżę zwaną Nawojową. Kolejny budowniczy zamku, przyjąwszy nazwisko Tęczyński, wzniósł właściwy zamek murowany, zaś kolejni potomkowie sukcesywnie go rozbudowywali dochodząc do wielkich majętności, obejmujących 45 miejscowości. W XVII w. zamek popadł w ruinę za sprawą Szwedów poszukujących ukrytego jakoby w jego podziemiach skarbu. Kolejnymi właścicielami byli Opalińscy, Sieniawscy, Czartoryscy i wreszcie Lubomirscy, a na koniec Potoccy. Po latach kompletnej rujnacji w 2009 r. zamek oddano tym ostatnim i w porozumieniu z władzami gminy wszczęto prace konserwatorskie.
Kolejny punkt naszej wycieczki to Małopolskie Muzeum Pożarnictwa. Powstało ono 4 maja 1953 roku z inicjatywy farmaceuty kpt. Zbigniewa Konrada Gęsikowskiego. Przez dziesięciolecia społeczną pracą członków straży, Muzeum zgromadziło ponad 4000 eksponatów. Kolekcja muzealna składa się z: strażackich wozów konnych i samochodów pożarniczych, zbioru medali, odznaczeń, pamiątkowych plakietek i fotografii, a także związanych tematycznie z działalnością straży pożarnej zbiorów filumenistycznych i filatelistycznych oraz licznych dokumentów i publikacji. Najcenniejszą częścią zbiorów jest licząca się w skali europejskiej kolekcja dawnych pojazdów strażackich. Po nowym budynku wzniesiony w 2024 r. oprowadzał nas elokwentny ale i kompetentny, choć jak sam przyznał, niebędący strażakiem, przewodnik.
Jeszcze tylko chwila wyciszenia w barokowym kościele Stygmatów św. Franciszka z Asyżu, w kompleksie klasztornym oo. Bernardynów i późnym popołudniem udaliśmy się w drogę powrotną.
Pomysłodawcą wycieczki i nieocenionym przewodnikiem był nasz kolega Kazimierz Oboza.
