Władysław Reymont - Noblista, który widział więcej. Wykład mgr Krystyny Korbut-Płonki
11 grudnia odbył się zaplanowany wykład Pani mgr Krystyny Korbut-Płonki pt. „Władysław Reymont – noblista, który wiedział więcej”. Spotkanie miało charakter popularnonaukowy i przybliżyło uczestnikom nie tylko fakty z życia pisarza, lecz także głębię jego twórczości oraz aktualność podejmowanych przez niego tematów. Prelegentka zwróciła uwagę na niezwykłą drogę życiową Reymonta, który dzięki własnym doświadczeniom – pracy fizycznej, podróżom i kontaktom z różnymi środowiskami społecznymi – potrafił z wyjątkową przenikliwością opisywać świat ludzi pracy, mechanizmy rządzące społeczeństwem oraz relacje międzyludzkie.
Szczególne miejsce w wykładzie zajęła analiza „Chłopów” jako dzieła wielowymiarowego: nie tylko realistycznej panoramy wsi polskiej, lecz także uniwersalnej opowieści o cykliczności życia, zależności człowieka od natury oraz konflikcie jednostki ze zbiorowością. Podkreślono nowatorstwo Reymonta w zakresie języka, symboliki pór roku i konstrukcji bohaterów zbiorowych. Prelegentka omówiła również inne utwory pisarza, m.in. „Ziemię obiecaną”, jako trafną diagnozę rodzącego się kapitalizmu, bezwzględności ekonomicznej i moralnych kosztów postępu.
Wykład ukazał Reymonta jako twórcę, który „wiedział więcej” – potrafił przewidywać społeczne napięcia, dostrzegał nierówności i zagrożenia wynikające z szybkich przemian cywilizacyjnych, a jednocześnie zachował wrażliwość na los jednostki. Jego twórczość, mimo upływu czasu, pozostaje aktualna i inspirująca dla współczesnego odbiorcy.
Rozszerzona notka biograficzna
Władysław Stanisław Reymont (właśc. Rejment) urodził się 7 maja 1867 roku w Kobielach Wielkich. Był synem organisty, a jego młodość naznaczona była częstymi zmianami zajęć i poszukiwaniem własnej drogi życiowej. Pracował m.in. jako krawiec, kolejarz oraz aktor wędrownych teatrów, co pozwoliło mu poznać różnorodne środowiska społeczne i realia życia codziennego. Doświadczenia te stały się później ważnym źródłem inspiracji literackiej.
Debiutował jako pisarz pod koniec XIX wieku, zdobywając uznanie dzięki powieściom realistycznym i naturalistycznym. Największą sławę przyniosła mu czterotomowa epopeja „Chłopi”, za którą w 1924 roku otrzymał Literacką Nagrodę Nobla „za wybitny epos narodowy”. Wśród jego najważniejszych dzieł znajdują się także „Ziemia obiecana”, „Komediantka”, „Fermenty” oraz „Pielgrzymka do Jasnej Góry”. Reymont zmarł 5 grudnia 1925 roku w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim, a jego dorobek na trwałe wpisał się w kanon literatury polskiej i światowej.
prezentacja multimedialna: Danuta Bańska
Tekst; Barbara Lachendro Kruczała
zdjęcia z wykładu: S. Maszczyński
